Koekje.

Press enter to begin your search

Interview met Jess

Studio Marly / Nieuws  / Interview met Jess

Interview met Jess

Voor het magazine Grau(w) mocht ik de artikelen schrijven en vastleggen over transgenders. Via Facebook kreeg ik, tot mijn grote verbazing best een aantal reacties. Veel transgenders wilde hun verhaal kwijt, maar wilde vooral dat meerdere mensen hierover zouden lezen. Ik had in mijn artikelen 3 pagina’s, dit ging natuurlijk nooit passen! Uiteindelijk heb ik er nog 3 pagina’s bij gekregen. Ik wilde het liefste een jongen én een meisje interviewen en dan iemand die net met zijn/haar transitie begon en iemand die al alles achter de rug heeft! Zo kwam ik via mijn Facebookpost bij Jess Regter, een meisje die alles al achter de rug heeft en zich nu écht vrouw mag noemen! Naast Jess Regter heb ik ook nog iemand anders mogen interviewen die net in zijn transitie stond. Beide interviews zijn geplaatst op mijn Facebookpagina. Het interview van Jess werd zo goed bekeken/gelezen op Facebook dat het uiteindelijk een bereik had van bijna 10 duizend mensen! Het portfolio-item met meer foto’s is hier te bekijken.

Lees het complete interview met Jess hier beneden:
Woonachtig in Velp maar geboren in Arnhem, de 21 jarige Jessie wist van kleins af aan al dat er iets niet klopte. Nu zij eindelijk helemaal vrouw is kan haar leven pas echt beginnen.

Wanneer Jessie drie jaar oud was begon ze het besef te krijgen dat er iets niet klopte, ze wilde hetzelfde zijn als haar moeder. Ook op filmpjes kon je duidelijk zien dat Jessie eigenlijk gewoon een meisje was, ze speelde met meisjes dingen in plaats van met jongens speelgoed en gedroeg zich ook als een meisje. Dit was ook te merken in de kleuterklas waar Jessie in de verkleedhoek jurken uit de kist haalde, ze wilde gewoon een prinses zijn. Al gauw zeiden ze dat dit niet klopte, dat ze zich als een jongen moest gedragen en kleden. Jessie was het hier echter niet mee eens, Jessie: “Wanneer iemand dan zei van, je bent een jongetje dan zei ik nee, zo ben ik niet en dan wees ik naar een meisje en zei ik dat ik net als haar was.” Haar ouders zochten hulp en hadden een box gemaakt met allemaal jongens spullen en meisjes spullen, ook hier haalde ze alleen de meisjes spullen eruit en de rest liet ze maar liggen. Er naderde vele onderzoeken en vele gesprekken bij het VUmc en hierna ging het heel snel. Jessie: “Ik moest bij het VUmc ook veel formulieren invullen, hier stonden dan vragen op of ik aan zelfmoord dacht, ik was tien, hier dacht ik toen nog niet aan. Het zette mij wel aan het denken van, wat als ik niet zo kan worden wie ik wil zijn, misschien zal ik het dan wel doen. Dit was wel heel erg heftig.” Toen het proces in gang werd gezet kreeg ze ook puberteitsremmers en met haar zestiende ging ze al aan de hormonen.

Wat voor Jessie de doorslag gaf was een documentaire over Valentijn. ”Toen ik dit zag dacht ik, dit ben ik.” Aldus Jessie. De eerste persoon die het kwam te weten was haar oma, zij voelde altijd al dat er iets anders was, ze zag het verschil tussen Jessie en haar andere kleinkind. Jessie: “Mijn oma begreep mij, zij heeft alles in gang gezet. Ze schrokken niet thuis, het was meer een opluchting.” Het ging Jessie allemaal goed af tot groep 8 tot ze naar de 1ste klas ging, toen begonnen de pesterijen. In de tweede klas was ze er klaar mee, toen heeft ze de grootste gepakt en daarna was het klaar. Jessie: “Nu komen mensen van toen die tijd weer terug en zeggen ze dat ik mooi ben geworden en willen ze opeens weer bevriend zijn. Gadverdamme, hier moet ik niks van hebben, ze hebben mij twee jaar vernederd, dit vergeet ik niet.”

Voor een lange tijd hield Jessie haar transgender verleden geheim, maar nu niet meer. “Ik ben er nu heel open over, ik beantwoord nu gewoon alle vragen. Op instagram gebruik ik de hashtag transgender bij al mijn foto’s. Dit heeft mij veel volgers opgeleverd. Ik ben nu trots op wie ik ben, het was niet altijd even leuk maar ik kan nu laten zien van kijk, ik heb het wel allemaal gehaald.”

Ook heeft Jessie een relatie gehad met een andere transgender maar dan van vrouw naar man. Dit duurde een jaar. Jessie: “Ik werd toen geopereerd en hij nog niet en toen zei hij dat ik gewoon mijn gang moest gaan.” Jessie heeft veel met hem gedeeld hij zou altijd een plek in haar hart houden.

Jessie heeft negen jaar moeten wachten op haar operatie, toen haar operatie voorbij was was het eerste wat door haar hoofd ging dat wanneer ze hersteld was ze meteen een bikini zou gaan kopen en lekker zou gaan zwemmen. Nu alles achter de rug is, is Jessie helemaal tevreden met haarzelf, al zou ze misschien in de toekomst nog wel een borstvergroting willen.

Wat Jessie wilt meegeven aan anderen is dat ze achter hun gevoel moeten blijven staan en niet anders moeten gaan denken door wat andere mensen erover te zeggen hebben. “Er zijn veel vrienden geweest die het niet begrepen, mijn moeder was vooral bezorgd. Ik merkte dit aan hoe zij praatte.” Doe wat voor jou het beste is, zelfs als dat betekent dat je je familie aan de kant moet zetten.

Sanne Marly